Systematyka
Rząd: blaszkodziobe (Charadriiformes)
Rodzina: kaczkowate(Anatidae)
Gatunek: bernikla kanadyjska (Branta canadensis)

Charakterystyka
Duża gęś z długą szyją, szyja i głowa czarne, biała plama na podbródku zachodząca na policzki. Wierzch, boki i pierś brązowe z drobnymi białymi prążkami, pierś jaśniejsza. Podogonie białe, ogon, dziób i nogi czarne. Dość łatwo pomylić ją z berniklami: małą (parvipes) i północną (hutchinsii) od których jest większa,  ma bardziej płaskie czoło oraz dłuższy dziób. Północna ma czoło strome i kwadratowy kształ głowy z krótkim dziobem. Mała ma kształt głowy podobny do kanadyjskiej ale również krótszy dziób i nieco mniejszą głowę i krótszą szyję.

Wielkość
długość ciała 45 - 110 cm
rozpiętość skrzydeł  do 190 cm
waga 2,0 - 6,5 kg.

Pokarm
Pożywienie głównie roślinne, skubie zielone części roślin, w wodzie zanurza głowę w wodzie. Nie gardzi pokarmem zwierzęcym.

Głos  ♫
(Nagranie audio: Tomasz Ogrodowczyk)

Głos donośny "ałr-liut" i trąbiący nosowy  "ąg-ąg". Inne trąbiące głębokie głosy często powtarzane.

Rozród i gniazdowanie
Bernikle dobierają się w pary na długie lata. Gniazda zakładają na ziemi w pobliżu wody. Samica składa 5-8 jaj, które wysiaduje przez 24-30 dni, samiec strzeże gniazda przed drapieżnikami. Młode są zagnizdownikami. Usamodzielniają się po 40-80 dniach

Biotop
  Tundra, bagna w pobliżu morskich brzegów. Ojczyzną Bernikli kanadyjskiej jest Ameryka Północna od Alaski aż do Wielkich Jezior gdzie jest jedną z najpopularniejszych z gęsi.

Zagrożenia
Bernikla kanadyjska uznawana jest za jeden ze 100 najgroźniejszych gatunków obcych w Europie. Stale rozszerza tu swój zasięg, konkurując z rodzimymi, europejskimi gatunkami gęsi. Potrafi się z nimi krzyżować, zwłaszcza z gęgawą . W Polsce od kilkunastu lat corocznie obserwowane są zimujące bernikle,  Część tych bernikli to uciekinierzy z ogrodów zoologicznych i prywatnych hodowli. W 2005 r. potwierdzono pierwszy udany lęg w Gdańsku.  W 2007 r. w różnych częściach Gdańska do lęgów przystąpiły już 4 pary bernikli które wyprowadziły 15 młodych. Mimo, że ptaki odławiano i zatrzymywano w ogrodzie zoologicznym, nie zapobiegło to dalszemu wzrostowi liczebności tamtejszej populacji. W 2008 roku gniazdowanie tego gatunku stwierdzono na Kaszubach nad Jeziorem Somińskim w powiecie chojnickim oraz ponownie w Gdańsku.  Fakty te potwierdzają, że w Polsce trwa szybka inwazja tego gatunku, co może zagrozić gatunkom rodzimym.

Opracował: Sylwester Kocot