V VIII-XI     

Systematyka
Rząd: grzebiące (Galliformes)
Rodzina: kurowate (Phasianidae)
Gatunek: przepiórka(Coturnix coturnix)

Charakterystyka
Jeden z najmniej znanych lęgowych gatunków krajowych, skryty, prawie nigdy nie widoczny. Schowana w trawie lub zbożu porusza się na piechotę wyjątkowo podrywa sie do lotu w chwili zagrożenia a lot jest niski i błyskawiczny na odległość około 50m. Kamuflaż w przypadku przepiórek działa perfekcyjnie. Nawet stojąc kilka kroków od niej jest niezauważalna. Brązowoszare upierzenie z kreskowaniem i prążkowaniem z wierzchniej strony doskonale ją maskuje. Samiczka nieco większa od samca z  kreskowaną szyją przechodzącą łagodnie  w jaśniejszy brzuch i boki, samiec ma rdzawo płowe gardło rozjaśniające się od piersi na brzuch, u obojga boki kreskowane z ciemniejszym prążkowaniem. U samca ciemny podbródek z słabo widoczną półobrożą. Oczy wyraziste z cieniutką jasną obrączką oczną. U samca z dodatkiem rdzawego zabarwienia. Ponad okiem jasna długa brew aż po kark. Dziób ciemnoziemisty, nogi żółtoszarawe.
Młode przepiórki mają nieco więcej żółtego odcieniu a rysunek kresek i prążków jest bardziej zbliżony do plamek. Dziób wykształcony jak u dorosłych ale w cielistym kolorze.  W chwili zagrożenia 4-5 gramowe pisklęta biegną bezgłośnie sznureczkiem ciasno jedno za drugim  dotykając ogonka poprzednika i przysiadają pod liśćmi całkowicie niewidoczne.

Wielkość
długość ciała 16 - 19 cm
rozpiętość skrzydeł   30 - 36 cm
waga 70 - 150 g

Pokarm
Przede wszystkim pokarm roślinny. W poszukiwaniu smaczniejszych kąsków  i drobnych kręgowców grzebią podobnie jak kura domowa.

Śpiew/Głos ♫ 
(Nagranie audio: Tomasz Ogrodowczyk)

Przylot przepiórek zawsze jest obwieszczany przez samce głośnym "łit-łiriit" spośród wysokich już traw i ozimin a słyszany później przez cały sezon niemal co krok  na polach do wtóru ze śpiewem skowronków.

Rozród i gniazdowanie
Po wiosennym przylocie w maju przepiórki łaczą się w pary na bardzo krótko. Samiczka bowiem w obawie przed niszczeniem jaj przez chętnego ciągle do kopulacji samca, ukrywa gniazdo i siebie. Samiec na swoim terytorium stara sie zwabić jak najwięcej samic.
Samica buduje ukryte gniazdo bezpośrednio na ziemi w postaci dość płytkiego dołka doskonale osłonięte trawami. Składa w nim od 6 do 4 nakrapianych jaj i samotnie je wysiaduje przez 17-19 dni. Bardzo delikatne młode pisklaki są wyjątkowo troskliwie chronione i ogrzewane przez matkę. Samica wodzi młode zagniazdowniki , które rosną bardzo szybko przybierajac  dziesięciokrotnie w przeciągu 3 tygodni. Pożywieniem są ziarna chwastów i zbóż, młodziutkie źdźbła, polne mrówki, owady oraz ich larwy. Przed okresem przelotów przede wszystkim wysokokaloryczne ziarna. Zdolność do latania osiągają już w wieku 2,5 tygodnia. Usamodzielniają się w wieku 2 miesięcy. Samica wyprowadza  w zasadzie tylko jeden lęg, w wyjątkowych sytuacjach utraty jaj przystępuje do ponownego lęgu. Przeloty na sawannowe zimowiska samiczki rozpoczynaja już we wrześniu. Ostatnie, najczęściej samce, odlatują  najpóźniej na przełomie października-listopada.

Biotop
Niegdyś bardzo popularny i łowny ptak ze względu na mięso, obecnie po znacznym spadku liczebności powoli wzrasta populacja. Typowy ptak  krajobrazu rolniczego uwielbiajacy miedze i roślinność pól uprawnych, łąk i pastwisk. Nie stroni od terenów podmokłych . Unika terenów leśnych i zakrzaczeń oraz bezpośredniej bliskości ludzkich osad.


Przeloty przepiórek na zimowiska są bardzo poważnym wyzwaniem. Cały okres przelotów odbywa się  głównie w nocy. Wiele przepiórek w trakcie nocnych przelotów rozbija się wręcz  o wysokie budynki miast.  Setki z nich osłabionych daleką wędrówką tonie po prostu w falach Morza Śródziemnego,  nad którym przelatują bardzo nisko także przeważnie nocą.  Wiele z nich wpada w zastawiane pułapki robione specjalnie z myślą o nich a wykopywane i ustawiane w krajach południowych na trasach migracji jesienno wiosennej. Dotyczy to Hiszpanii a zwłaszcza i Włoch, gdzie wbrew protestom międzynarodowym zniesiono zakaz polowań na ptaki wędrowne. .


Opracował:   Emil Dzienniak