V-VI VIII -X

 

 

Systematyka
Rząd: pełnopłetwe (Pelecaniformes)
Rodzina: czaplowate (Ardeidae)
Gatunek: bączek (Ixobrychus minutus)

Charakterystyka
Najmniejszy europejski gatunek czapli, wielkości gołębia. Jako jedyny czaplowaty ma tak wyraźny dymorfizm płciowy. Samica brązowo paskowana na szyi i brązowa na grzbiecie. Samiec z delikatnymi "pasiakami" na piersi bardziej barwny, brzoskwiniowozłoty z zielonoczarnym grzbietem i końcami skrzydeł. Osobniki młodociane podobne do samicy, lecz całe brązowe z podłużnymi paskami, których jest dużo więcej niż u dorosłych. Jest ptakiem bardzo skrytym, czasami można go zobaczyć lecącego wzdłuż linii szuwarów z wyciągniętą głową "ciągnąc" za sobą nogi. w razie niebezpieczeństwa potrafi zręcznie się ukryć nawet w małych kępach trzcin przybierając postawę słupka

Wielkość
długość ciała 35-38 cm
rozpiętość skrzydeł 54-56 cm,
waga 100- 170 g.

Pokarm
Drobne zwierzęta - owady wodne i lądowe, małe ryby, żaby do ok. 5 cm. Poluje głównie nocą. Jest wyłącznie mięsożerny.

Głos  ♫
(Nagranie audio: obecnie niedostępne)


Jego głos to ciche "prump" bardziej przypominające szczeknięcie psa niż  odgłos ptaka. W locie wydaje głos dwałtowny "krekrekrek".  Nocne odgłosy to monotonne zduszone niskie "rogk" .

Rozród i gniazdowanie
Bączek zakłada gniazdo dopiero wtedy gdy wyrosną młode trzciny, zwykle w czerwcu, lipcu. Budowę zaczyna samiec ale kończy samica. Gniazdo znajdujące się nad wodą w gęstej trzcinie ma charakterystyczny dla czapli kształt odwróconego stożka. Składa 3-6 białych jaj, które oboje rodzice wysiadują przez 16-19 dni. Nowo wyklute pisklęta przez pierwsze dni jedzą na pół strawiony pokarm zrzucany im do gniazda. Potem rodzice wkładają im upolowaną zdobycz prosto do dziobów. Już siedmiodniowe  puchate młode bączki  potrafią wydrapywać się z gniazda i poruszać po jego okolicy chwytając sie trzcin. Usamodzielniają się po 30 dniach.

Biotop
Prowadzi skryty i cichy tryb życia wśród trzcin i zarośli nad stawami, jeziorami, starorzeczami, a nawet nad małymi zbiornikami wodnymi. Spłoszona ucieka wspinając się po łodygach trzcin w głębsze zarośla.


Opracował:   Emil Dzienniak