(1)

Systematyka
Rząd: sowy (Strigiformes)
Rodzina: puszczykowate (Strigidae)
Gatunek: uszatka błotna(Asio flammeus) -sowa błotna, błotnica

Charakterystyka
Angielska nazwa Short eared owl zwraca uwagę na podobieństwo do kuzynki - sowy uszatej jednak zaznacza, że jest to "krótkoucha". Istotnie, pióra "uszy" zlokalizowane nad brwiami są o wiele mniejsze i są oznaką  zanieokojenia. Średniej wielkości, nieco mniejsza od kuzynki o smukłej nieco pochylonej sylwetce.Głowa mała okrągła. Szlara jasna z ciemną otoczką wokół jaskrawożółtych oczu. Skrzydła długi spiczasto zakończone z dobrze widocznymi ciemnymi zakończeniami.
Pierś wyraźnie kreskowana kontrastuje z jasnym gładkim brzuchem. Ogon z wyraźnymi pręgami , nieco dłuższy. Wierzch mocno plamisty brunatno brązowy dobrze maskujący na ziemi. Krawędź spływu skrzydeł z wyraźnym białym brzegiem. Samiec ma zwykle jaśniejszy spód, szlarę i słabsze kreskowanie.

Wielkość
długość ciała 32 - 39 cm
rozpiętość skrzydeł  95 -110 cm
waga 260 -430 g

Pokarm
Główny składnik diety to norniki i inne gryzonie. Osobniki zamieszkujące regiony północne polują głównie na lemingi. Przy ograniczonych zasobach poluje także na drobne ptaki.
Jest aktywna w dzień polując z lotu patrolowego nisko nad ziemią, do którego może startować z wzniesienia w pobliżu gniazda. Łowy najczęściej odbywa rano i wieczorem. W odróżnieniu od kuzynki unika polowania z zasiadki często przesiadując wprost na ziemi.
 

Śpiew/Głos ♫ 
(Nagranie audio: maudoc, www.xeno-canto.org/133188)

Głos terytorialny samca to niskie  głębokie „bhu bhu bhu…” powtarzane po kilka  razy w jednej zwrotce. Samica odzywa się krótko chrapliwym „cziieraah”. Pisklęta żebrząc powtarzają krótkie  „czie”.

Rozród i gniazdowanie
Po lotach godowych okraszonych głośnym "klaskaniem" skrzydeł, para przystępuje do budowy gniazda, którego lokalizację wybiera samiec. Zwykle jest to suche miejsce wśród traw lub innej niskiej roślinności w pobliżu niewielkiego wzniesienia z którego samiec może obserwować i partolować okolicę. Podobnie jak puchacz śnieżny, gniazdo buduje w zagłębieniu na ziemi lecz jako u jedynej sowy jest ono wyściełane roślinnością.
Samica pod koniec maja, czasem na początku czerwca, składa od 4 nawet do 12 jaj, z których średnio po 26 dniach wykluwają się pisklęta. Wysiadywanie rozpoczyna od złożenia pierwszego jaja. Po 2 tygodniach młode opuszczaają gniazdo na piechotę lecz pozostają w jego pobliżu, gdzie są dokarmiane przez rodziców.  Zdolność lotu osiągają w czwartym tygodniu życia po około 35-40 dniach od wyklucia. Dojrzałość płciową osiągają po roku życia. Uszatka błotna wyprowadza tylko jeden lęg w roku.

Biotop
Nazwa "błotna" jest nieco myląca gdyż  z samym błotem sowa ta nie ma wiele wspólnego,  za to  owszem z podmokłymi bagiennymi obszarami, turzycowiskami, torfowiskami z niewielką ilością krzewów. Można ją spotkać także na terenach zalewowych rzek.  Obszar występowania jest bardzo szeroki i choć główne tereny zlokalizowane są w Europie północnej, spotykana jest też i nam Morzem Śródziemnym

[1]
To najmniej liczny gatunek lęgowy sów w Polsce, który występuje w kraju przez cały rok, choć nie zimuje i jest gatunkiem wędrownym. Ptaki gniazdujące w kraju odlatują na zimowiska w inne rejony Europy natomiast do Polski docierają na zimowiska populacje skandynawskie i z północno-wschodniej Europy. Wymiana osobnikow następuje w okresie przelotów wiosennych (marzec do maja) oraz jesiennych (sierpień do października).  Nie można jeszcze z całą pewnością stwierdzić gdzie zimują osobniki lęgowe z Polski gdyż trwa badanie ich tras migracji. Wydaje się również wysoce prawdopodobne, iż skandynawskie osobniki przelatujące dalej na południe poza Polskę w drodze powrotnej mogą zajmować stanowiska lęgowe u nas w kraju. Kotlina Biebrzańska jest jej stałym obszarem lęgowym. W trakcie przelotów można ją spotkać na polach i łąkach.
Zagrożeniem jest osuszanie terenów podmokłych jej siedlisk i terenów lęgowych oraz niszczenie gryzoni co bezpośrednio wpływa na zmniejszanie się populacji.

Opracował:   Emil Dzienniak